Aylaklikta son zamanlar

Aylaklik icin son gunum baslamis bulunmakta. Okul hayatim bittiginden beri, ki bu da dort bes aylik bi sureye tekabul ediyor,  aylaklikta sinir tanimadim. Kayda deger hicbise yapmadim diyebilirim.Aylak mektebi olsaymis su hayatta, en birinci ben olurmusum. Aylaklik hamurumda oldugundan bi suru isi maası dusuk, o kadar uzaga gidemem, yok sunu yazmam yok bunu yapmam bidi bidi bidi diyerekten reddettim. Ama para da kazanmak lazimmis. Bu sebepten oturu sali gunu ise basliyorum. Gel gor ki benim gibi tembel bir insan calismak degil de, tum enerjisini aylakliga harcamak ister. Koala misali yemeyi icmeyi dahi unutup beni hataya baglayan dallara sarilmak  istiyorum. Bos bos sokaklarda dolasmak, hayata sadece kendi kadrajimdan bakmak, pijamalarimi cikarmamak,  igrenc sesimle amacsizca sarki soylemek, saatlerce kitap okumak, alkolun tum damarlarimda dolasmasina izin vermek, sabaha kadar film, sevdigim dizileri izlemek istiyorum. Calismakmis, sabah erken kalkip ise gitmekmis, mesaiye kalmakmis iyi gelmez bu tembele. Ben sadece bos vakitlerimi degil tum vakitlerimi kendime ayirmak istiyorum. Yildirim Turker demis: "Tembellik, insanın en insani hakkıdır. Emeğin kutsallığı safsatasına karnı tok olanlar özgürlüğü tanımlamaya en yakın duranlardır. Çalıştıranlara iktidar, çalışanlaraysa emeğin kutsallığı, öyle mi? 
Vakit, nakit değildir! Vakit, hayattır! Hayatına dön. Fazla mesaiye kalma." Ne de guzel demis.

Serzenis: 7:45 de mesai mi baslar? insaf insaf yazik bu aylaga.