3 yil once bugun, bu saatlerdi. Evde oturmus finallere calismak yerine "karsi pencere'yi" izliyordum. Zaman zaman cok onemli seyleri bile silen hafizam o gune dair hicbirseyi silemiyor. Ne aci degil mi? İki defa telefon caldi ama bakmadim. Bilirsin canim istemezse hicbir sey yapmam. Ucuncude acayim artik dedim. Telefonun diger ucundaki ses agliyordu, dogru duzgun konusamiyordu bile. Once eger ayaktaysam oturmami, elimde birseyler varsa birakmami soyledi. Kendi acisini unutmus beni dusunuyordu. Korkmustu benim icin, o aralar kalbim tekliyordu yine. İyi oldugumu soyleyip neler oldugunu sordum. Gittigin sehirden donemeyecektin. Kaza gecirmistin. Oracikta, dustugun yerde birakip gitmistin bizi. Senden beklenenin aksine savasmamistin, hic mucadele etmemistin, cekmistin hemen teslim bayragini. Hayatimdaki en zor, kendimi en caresiz hissettigim andi. Sonraki zamanlar daha zordu aslinda. Bir yandan seni ugurlarken bir yandan sensizlige alismaya calisiyorduk.
Eskisehirdi..
Soguktu..
Sogugu karsisina alan gunes, yuzunu sana donmus ugurluyordu seni.
Yer yaptilar sana topragin altinda. Ufacik, daracik.. Sonra, seni oraya koymaya yeltendiler. "yapmayin usur orada, yapamaz" dedim ama kimse dinlemedi. Elimden gelen tek sey gozyaslarimi akitmakti. Daha da fazlasi yuregime akiyordu.
Biraktik seni orada. Donduk sensiz istanbula. Hala alisamadim , hala ozluyorum. En cok da kapi onundeki konusmalarimizi ozluyorum. Bazen baskasina senin adinla sesleniyorum, en cok o zaman canim yaniyor. cok acitiyor.. Hatiranla avunuyorum o anlarda. Sonra, sonrasi yok aslinda.. Soyleyecek tek sey kaliyor geriye.
Uzerine yildizlar yagsin. En morundan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder