evin en kucugu oldugum icin ne anne babam tarafindan ne de kardeslerim tarafindan buyudugum kabul edilmiyor. hala ortaokul cocugu ya da liseli ergenmisim gibi davraniyorlar. yalniz yasamaya basladigim son zamanlarda bunu daha cok hissettirmeye basladilar. ne yapsam, ne desem hala kucugum, tek basima ayakta kalamiyorum onlara gore.

her gun yinelenen konusmalar..

anne: kizim yalniz kalma evde, abine git, ya da arkadaslarin gelsin korkarsin evde tek basina..

ben: anne ben yalniz korkmuyorum ne gerek var simdi..

...

a: kizim sana kargoyla sunlari sunlari yolladim. bozulmadan ye onlari.

b: anne ben bu yasima kadar yemedim onlari, simdi mi yicem?.
...
a: meyveni ihmal etme, her aksam ye, sut icmeyi de unutma.
b: cocuk muyum ben sunu ye bunu ic! yememe icmeme dikkat ediyorum merak etme.
a: bilirim bilirim. ac dolasiyosundur sen. sabahlari da pekmez icmeden cikma.
b: iyyggg.

...

a: kizim kapini kilitlemeden oturma evde hele sakin uyuma. gec saatte gitme eve nolur nolmaz.

b:(ic ses: sozun bittigi an)

ve bunun gibi daha nicesi.

babamin, abi ve ablamin sikca arayip kontrol etmesi...

buyudum ben kabul edin artik.