"mevsimler birinden öbürüne devrilirken, elimizi arı sokarken, bisikletten
düşüp dizlerimizi kanatırken canımıza bir şey olurdu; hissederdim. ama
acıya dahil değildi yine de bunlar.
hayattı, yekpareydi işte.
zaman, hayatı parçalara ayırıp “parça parça” görmeye başladığımızda;
acı, o yekpareliği yitirdiğimizde oluşacaktı.
şimdilik, dünya geniş ve ılıktı. biz kendi ılık dünyamızın içinde salınan,
uçuşan perilerdik."


Birhan Keskin